We schrijven 1974..
De eerste wafelbak met de opbrengst ten voordele van de school werd georganiseerd. De eerste school-wafelbak want de plaatselijke KSA had dat al eens gedaan en de meisjes Chiro ook. De versie van de Chiro was een daverend succes en de zuster die toen de leiding had van die Chiro en ook directie was van de meisjesschool nam het lucratieve initiatief in 1974 over. Dit werd dus de eerste wafelbak van de school met opbrengst ten voordele van de sneeuwklas in Oostenrijk voor de zesde leerjaren. Later werd dit de bosklas.
Het principe bestond erin dat de leerlingen in groepjes werden verdeeld en een aantal straten in het dorp werden toegewezen. Ze gingen dan, na schooltijd en tijdens het weekend, huis aan huis de bestellingen wafels ophalen. Op de afgesproken dag werden de wafels, door tante Julia en bereidwillige ouders, gebakken en aan huis geleverd.
De hoeveelheid bestellingen was zo groot dat het bakken op 1 plaats, in de keuken van het klooster niet voldoende was. Er waren te weinig elektriciteitsvoorzieningen. Daarom werd ook in de parochiezaal, die gesloopt werd bij de bouw van het museum, wafels gebakken. Het deeg, gemaakt door tante Julia naar haar unieke door overlevering ontstaan recept, werd in het klooster gemaakt en naar de nabije gelegen parochiezaal gebracht.
Vooraan de jaren '80
Na de eerste verbouwing begin de jaren 80 werd de school uitgebreid, er ontstond een klein “verloren” lokaaltje. Dit was net groot genoeg om 12 wafelijzers in te installeren. Dit was de geboorte van het “wafelkot”. De elektriciteit werd aangepast en de wafelbak werd door het grote aantal bestellingen over 2 dagen gespreid. Tante Julia stond nog steeds garant voor het draaien van het deeg maar liet zich bijstaan door haar oudste dochter Rita. Het recept van het deeg bleef binnen de familie.
Een volgende verbouwing binnen de school zorgde ervoor dat het wafelbakkot een andere bestemming kreeg. De zusters hadden ondertussen het klooster verlaten en de oude kloosterkeuken werd de nieuwe bakplaats. Het aantal wafels bleef jaar na jaar aangroeien dus werd er nu drie dagen gebakken. Ook de bakdagen veranderden: in plaats van maandag tot woensdag werd er nu gebakken van donderdag tot zaterdag. Deze verandering liet het aantal alweer stijgen.
Tanta Julia had ondertussen het deegmaken moeten opgeven en ook voor haar dochter Rita werden drie dagen na elkaar deeg maken zeer vermoeiend. Lieve, 1 van de poetsvrouwen van de school, stelde zich kandidaat om dit toch wel zware werk over te nemen. Het recept werd overgedragen en kwam zo in handen van de ouderwerkgroep, toen nog oudercomité genoemd. Door het verwisselen van ingredienten (ander merk van boter, andere olie, eieren vooraf in vloeibare vorm gemaakt) veranderde de oorspronkelijke smaak en stevigheid van de wafel. Na een zoektocht, van gelukkig slechts enkele jaren, werd toevallig (Meester Geert zijn moeder, schoonzus van tante Julia, kende het recept en de manier van werken) het recept en vooral ook de bereidingswijze van de wafel teruggevonden.
De nineties
Half de jaren 90 was het niet meer vanzelfsprekend dat leerlingen van het zesde leerjaar bij valavond op straat gestuurd werden met, soms, veel geld in hun houten kistjes om wafels te bestellen. Daarom werd een nieuwe bestelformule bedacht. De ouders konden via de school een bestelling plaatsen. De ouderwerkgroep organiseerde een bestellingskaravaan met geluidswagen voorop, om zo de bestellingen aan huis met de leerlingen en begeleidende ouders, op te nemen. Ook dit bleek een succes en het aantal te bakken wafels bleef de hoogte ingaan. De bestellingen in de school groeiden aan en de huis-aan-huis bestellingen werden daarop achterwege gelaten.
Het klooster werd afgebroken en er werd een nieuwe bakplaats gezocht. De stapelplaats van de turnmaterialen naast de turnzaal bleek de beste plaats. Intussen werd er meer en meer aan efficiëntie en hygiëne gedacht: er kwamen verschillende deegmakers, het krantenpapier onder de wafelijzers werd vervangen door proper, wit papier. De ijzers werden op gemakkelijk te reinigen stenen geplaatst, de wafels verpakt in broodzakken en de elektriciteitsvoorzieningen werden veiliger gemaakt.
Toen kwam de pandemie
De covid-periode zorgde ervoor dat er al vlugger werd uitgeweken naar het ontmoetingscentrum de Guldepoort. Vlugger, want het, te kleine, traditionele wafelbak lokaal stond gepland om af te breken. Een volledig nieuwe aanbouw zou verrijzen daar waar eerder duizenden wafels werden gebakken. Het einde van het 'broodhuis', 'drankenkot', 'boilerkot', de 'wafelkast' en nog veel meer geschiedenis. In de Guldepoort was natuurlijk plaats en ruimte zat. Ondanks de pandemie kon, met de nodige aanpassingen, de wafelbak telkens doorgaan.
1974 - 2024
50 jaar wafelbak in Machelen, steeds vanuit hetzelfde gegeven. De school en haar kinderen steunen. Om van de 50e editie iets speciaal te maken groeide bij de ouderwerkgroep het idee een wereldrecord te vestigen. Ze wisten dat ze zouden kunnen rekenen op de vele verenigingen in Machelen, dat ze al heel veel know-how hadden verzameld doorheen de jaren en eigenlijk al een van de grootste wafelbak events in Vlaanderen waren. Een snelle speurtocht leerde dat een ouderraad van 'De Twinkelaar' in Elen nog niet heel lang geleden het eerste wereldrecord "meeste wafels bakken in 24u" had gevestigd. Meer was er niet nodig om bij iedereen het enthousiasme te laten ontsporen. Wat volgt is een gigantische onderneming die de totale wafelproductie bijna verdubbelt. Het gevestige wereldrecord wordt verpulverd en met 34.060 gebakken wafels staat er een nieuw wereldrecord op de tabellen.
2025 - ...
Ons verhaal stopt niet, we blijven er hoofdstukken aanbreien!